خیزش های اجتماعی، از اعتراض تا اعتصاب
مایند موتور منتشر کرد:
خیزش های اجتماعی، از اعتراض تا اعتصاب
مهدی سلیمی
(برای خواندن مطلب اینجا کلیک کنید)
ظهور بیثباتکاران
فرودستان، حاشیهنشینان، زحمتکشان، کوخنشینان، پابرهنگان، تهیدستان، مستضعفان و از این دست صفتهای بیپایانِ رایج -اگرهم از نظر معنایی درست باشند- اما هیچکدام برای درک و دریافت پایگاه اجتماعی جماعت متکثری از قشرآسیبپذیرتر از بحرانهای اقتصادی سرمایهداری کنونی ایران کمکی نمیکند. این صفتها عموماً به درد شعارهای مقطعی سیاسی عوامگرایان میخورد که بعضاً بهطور کلبیمسلکانهای به خاطر مقاصد سیاسی خود از آنها استفاده میکنند. مثلاً در انقلاب 57 این شعارها برای بسیج مردم معترض به کرات از سوی صاحبان قدرت کنونی بکار گرفته شدند. اما بعد از محکم کردن پایههای قدرتِ خود، سیاستهای اقتصادیای را در پیش گرفتند که صرفاً با جابجایی بخشی از لایههای اجتماعی، قشر عظیمتری را روانهی خیل گرسنگان کردند. زیرا ایدئولوژی دینی ماهیتاً درکی از بنیانهای ماتریالیستی جامعه ندارد و نمیتوانست نمایندهی واقعی یک طبقهی برخاسته از مناسبات مادی سرمایهدارانه باشد. البته این قدرت در همان آغاز بلاهت خود را تحت گزارهی "اقتصاد مال خر است" به نمایش گذاشته بود و رفته رفته با درک این موضوع که اساساً قدرتِ مطلقه در همبستهگی با ثروت میتواند دوام خود را تضمین کند، "خرهای نوظهوری" پدید آمدند که اتفاقاً توان حمل بار سنگینتری از انباشت سرمایه را داشتند... (ادامه مطلب)
راه های قدیمی، جادههای سنگ فرش شده و خیابانهای کوبیده، مسیرهایی هستند در اختیار دشمن. راههای جدید باید پیدا شوند؛ هرچند پویندگان، راههای نوین را خود میسازند.